"Αλλάζεις"...

Όχι, δε θα κάτσω εδώ πέρα να αναρρωτηθώ τί έκανα λάθος και σου προκάλεσα αυτήν την αντίδραση. Ούτε όμως θα σου ρίξω το φταίξιμο. Μπορεί να'χεις σχέση με όλο αυτό, μπορεί και όχι. Δε θα προσπαθήσω ν' αλλάξω, ίδια θα παραμείνω. Ίδια ήμουν πάντοτε. Όλοι ίδιοι ήμασταν. Αυτό που δείχνουμε αλλάζει. Και δεν είναι αφύσικο, δε χρειάζεται να το πολεμήσεις πάντα... Πολλές φορές έρχεται... και φεύγει. Άλλες έρχεται για να μείνει.

Ξεσπάω όμως! Ξεσπάω πάνω σου. Γιατί κρύβω πράγματα μέσα μου. Ναι, σου κρύβω πράγματα, και μάλιστα τα ίδια ακριβώς που κρύβω και απ' όλους τους άλλους. Ναι, είμαι αβέβαιη για τον εαυτό μου, ναι έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση, ναι, δεν τηρώ τις συμβουλές που δίνω στους άλλους, ναι, ΕΧΩ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Δηλαδή τι νόμιζες; Ότι ήμουν κάτι το τέλειο; Όχι. Φτάσαμε στο σημείο όπου σταματήσαμε να το πιστεύουμε. Γιατί δεν είμαι εγώ που απομακρύνομαι από εσένα, αλλά ο εαυτός μου από εμένα.

Και αν δεν ξεσπάω... Αν είμαι λάθος... Τότε ζηλεύω. Ζηλεύω που έχεις πάντα μια σωστή απάντηση για τα πράγματα, γιατί και εγώ κάποτε είχα, και τώρα νοιώθω κενή. Εκνευρίζομαι που καταλαβαίνω ότι κάποτε είχα την ευκαιρία να κάνω πράγματα στα οποία ήμουν καλή και που θα με είχανε βοηθήσει και τα παράτησα. Στενοχωριέμαι που αντικρύζω την ΑΠΩΛΕΙΑ στα μάτια σε κάθε μου βήμα. Θέλω να τα δοκιμάσω όλα, θέλω να κάνω τα πάντα, όλα... Ξέρω ότι δε γίνεται, δε χρειάζεται να μου το πεις!!! Δεν είσαι εδώ για να μου πεις το αυτονόητο...

Πειραματίζομαι με τον εαυτό μου όλη μου τη ζωή. Από την ώρα της γέννησής μου μέχρι τώρα. Και σε χρειάζομαι. Σε θέλω κοντά μου και δεν είσαι. Λίγο το έχεις αυτό;

Νομίζεις πως εγώ δε θέλω ν' αλλάξω; Νομίζεις πως αυτήν την αλλαγή δεν την έχω νοιώσει; Κι εγώ θέλω ν' αλλάζουμε μαζί, όπως και πρώτα. Θέλω να συνεχίσουμε να είμαστε. Γιατί σ' αγαπώ μα είναι δύσκολο για μια ψυχή που είναι καινούρια στην αγάπη.