Introducing vioLENS...

Όταν ο κόσμος σβήνει τα φώτα του, για να βυθιστεί σε μια αδρανή υπερένταση, 
ή έναν υπερκινητικό ύπνο, στην ησυχία αυτή, ανακάλυψα μια μικρή μου ανάμνηση από 
εσένα, σκέφτηκα..
έλα να παίξουμε ένα παιχνίδι.

στο παιχνίδι αυτό κανείς δε φωνάζει, ούτε κινείται... και κανείς δεν πονάει. κανέναν 
άνθρωπο δεν έβλαψε αυτό το παιχνίδι.
μονάχα προσπαθεί ν' ακούει, με όση φωνή έχει μέσα του.
φώναξε λίγο στο εγώ σου λοιπόν,
και άκουσέ με.

άκουσε. δώσε την προσοχή σου σε κάτι διαφορετικό αυτή τη φορά. παρατήρησέ 
με. άκουσες ποτέ 
την ένταση του χτύπου 
της καρδιάς μου; η πέτρα από τις λέξεις σου 
γιατί βαραίνει κάθε φορά που έρχομαι προς το μέρος 
σου; έφτιαξα ένα φέρετρο.
εκεί θα κηδέψω όλα τα παλιά σου λόγια.
τι σημασία έχω 
για σένα; έχω σημασία..;

Δεν σε φοβάμαι, ούτε εγώ, ούτε κανείς. Λάθος νομίζεις. Γιατί έχεις την εντύπωση πως όλα περιστρέφονται γύρω σου; Έχω κι άλλα να σου πω, άκουσέ με...

δεν είναι η πρώτη φορά που σου τα  λέω όλα αυτά. 
αλλά νομίζω πως ίσως με ακούσεις καλύτερα 
όταν αποφασίσω να τα βγάλω απ' το κεφάλι μου...