Η βουτιά...

βουτάς σε παγωμένο νερό, παγώνει το μυαλό σου, παγώνει και η μνήμη. 
ίσως να είναι για καλό. αφού έτσι σου είπαν.

αισθάνεσαι κάτι να σε σφίγγει. η καρδιά σου είναι; δική σου, ή αλλουνού;
το σώμα σου συνηθίζει. 'δεν είναι και τόσο άσχημα τελικά.'
έτσι κι αλλιώς, πού να πέσεις, μέσα σε τόσο νερό... πετάς.

κουνιέσαι μέσα στο χάος, χορεύεις, στροβιλίζεσαι, αρχίζεις να ερωτεύεσαι τη μοίρα σου. ποιος να σ' έσπρωξε, άραγε, από το βράχο; να θυμηθείς να τον ευχαριστήσεις μόλις ανέβεις στην επιφάνεια.

έτσι που τρέχεις μέσα στο καινούριο σου πρόβλημα, κοιτα να μην σκέφτεσαι τίποτα.
θάψε το μονάκριβό σου άγχος στην άμμο, μόλις αγγίξεις τον πάτο, και ξέχασέ το εκεί. τι σε τρώει, άλλωστε, κι εσένα;

καθώς πατήσεις κάτω, κάνε μια όμορφη σκέψη. όχι νοσταλγική, όχι ανάμνηση. σκέψου κάτι καινούργιο. κι αν δεν το'χεις ξανακάνει, μην τρελαίνεσαι. τώρα μόνο προς τα πάνω μπορείς να πας.

φτάνεις επάνω, ή ακόμα παλεύεις; να θυμηθείς να πάρεις ανάσα.
όχι για σένα. γι'αυτόν που σ'έσπρωξε, προσπαθώντας να σε πνίξει. να θυμηθείς να τον ευχαριστήσεις μόλις ανέβεις στην επιφάνεια.

σ' ευχαριστώ. δεν ήταν και τόσο άσχημα τελικά. ίσως, κάποια στιγμή, να θελήσεις να το δοκιμάσεις. και ίσως, τότε, να έρθω κι εγώ μαζί σου.