and long live the King...
Λένε ότι η μεγαλύτερη ηλικία που έφτασε ποτέ ο άνθρωπος ήταν 122 χρόνια και 164 ημέρες. Πώς έζησε; Με ποιους, ή πόσους κατάφερε να μοιραστεί τη ζωή του; Ήταν ευτυχισμένος; Πολύ πιθανόν να μην το γνώριζε ούτε ο ίδιος. Δεν μπορείς να ξέρεις πότε θα σταματήσεις να σκέφτεσαι.
Λένε επίσης, πως η ζωή σου δεν είναι τίποτα παραπάνω από το άθροισμα των λεπτών που διαρκούν οι χαρούμενες στιγμές σου. Ποιο να ήταν άραγε το δικό του άθροισμα, το ποσοστό της ευτυχίας που κατάφερε να εισπράξει, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που κατάφερε να επιβιώσει;
Θα είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο, σε σχέση με έναν άνθρωπο που έχει ζήσει λιγότερο; Πόσες ευτυχισμένες αναμνήσεις κατάφερε να φέρνει στη μνήμη του μέχρι να σβήσει;
Πώς έφτασε τελικά ο άνθρωπος να ζει τόσο πολύ; Όλες του οι προσπάθειες από την αρχή της ύπαρξής του αφορούν τη μακροζωία, την επιθυμία του για γνώση σε οτιδήποτε αφορά το θάνατο, τα αίτια της αρχής και του τέλους του. Γιατί να πεθαίνει ο άνθρωπος; Αφού έχει προσφέρει τόσα πολλά στον κόσμο.
..Ή μήπως δεν έχει συμβάλλει και τόσο;
Αυτή η υπερπροσπάθεια του ανθρώπου να ξεπεράσει το μέσο όρο ζωής, πολλές φορές και το θάνατο, μπορεί να γίνει αντιληπτή σε αμέτρητες κοσμικές θεωρίες, θρησκείες, και φιλοσοφικές αναζητήσεις, από τις πρώτες ιστορικές καταγραφές. Ξεκινάει από την απορία της γέννησης, και καταλήγει στην απόγνωση όταν ο ίδιος έρχεται αντιμέτωπος με το θάνατο. Ο νους δε λειτουργεί πια. Οι αισθήσεις ξεθωριάζουν, ακόμα και όταν η καρδιά συνεχίζει να χτυπάει. Είναι κι αυτό μια μορφή θανάτου.
Ζει με την πεποίθηση πως δεν θα πεθάνει ποτέ. Και πεθαίνει στη σκέψη πως θα πάψει κάποτε να ζει. "Αυτά συμβαίνουν μόνο στους άλλους,"
Ναι. Στην τηλεόραση. Στο ραδιόφωνο. Όχι, βέβαια, σ' εμάς. Εμείς είμαστε πιο έξυπνοι και θα προσέξουμε να μην πεθάνουμε.
Δεν μπορεί να υπάρξει πιο αλαζονικό ον απ' τον άνθρωπο.
Ένα μεγάλο ποσοστό του γένους του ζει εις βάρος της Φύσης. Δεν είναι, φυσικά, ούτε κατά διάνοια πιο δυνατός από αυτήν. Και το μυαλό του δεν είναι φτιαγμένο για να κατανοεί τα πάντα. Πάραυτα, εκείνος συνεχίζει να αγνοεί το μυστήριο που αφορά την ύπαρξή του, και δίχως να προσπαθεί να ευχαριστηθεί ό,τι ζει, τον τυφλώνει η απληστία της γνώσης. Θέλει να ξέρει. Όχι να μαθαίνει. Η μάθηση έχει να κάνει με τη ζωή. Ποτέ η λέξη 'ξερόλας' δεν είχε θετική σημασία. Όταν όμως χαρακτηρίζει κανείς τον εαυτό του μαθητευόμενο, αποδέχεται την αδυναμία του να φτάσει στο τέλμα της γνώσης, και έτσι τίθεται κατώτερος του δασκάλου του. Θα μπορέσει ο άνθρωπος να ξεπεράσει σε γνώση και αίσθηση ισορροπίας τη Φύση, την ίδια τη δύναμη που τον δημιούργησε;
Γιατί να υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στον κόσμο; Είναι φυσιολογικό αυτό..; Να ζεσταίνεται στο κρύο περιβάλλον, να δροσίζεται στο τροπικό κλίμα. Φάρμακα από δω, θεραπείες παραπέρα. Βότανα, σε πολύ μεγαλύτερες δόσεις. Περισσότερο απ' όσο μας προσφέρει η φύση. Κάνουμε κατάχρηση της ζωής μας, και προσπαθούμε να αποφύγουμε την τιμωρία . Είναι φυσιολογικά όλα αυτά που κάνουν τον άνθρωπο να ζει περισσότερο;
Μάλλον γι' αυτό μας ευχαριστούν πράγματα που μας φέρνουν λίγο πιο κοντά στο θάνατο.
Ψάξε στη ζωή αυτό για το οποίο θ' αξίζει να πεθάνεις.
Λένε επίσης, πως η ζωή σου δεν είναι τίποτα παραπάνω από το άθροισμα των λεπτών που διαρκούν οι χαρούμενες στιγμές σου. Ποιο να ήταν άραγε το δικό του άθροισμα, το ποσοστό της ευτυχίας που κατάφερε να εισπράξει, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που κατάφερε να επιβιώσει;
Θα είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο, σε σχέση με έναν άνθρωπο που έχει ζήσει λιγότερο; Πόσες ευτυχισμένες αναμνήσεις κατάφερε να φέρνει στη μνήμη του μέχρι να σβήσει;
Πώς έφτασε τελικά ο άνθρωπος να ζει τόσο πολύ; Όλες του οι προσπάθειες από την αρχή της ύπαρξής του αφορούν τη μακροζωία, την επιθυμία του για γνώση σε οτιδήποτε αφορά το θάνατο, τα αίτια της αρχής και του τέλους του. Γιατί να πεθαίνει ο άνθρωπος; Αφού έχει προσφέρει τόσα πολλά στον κόσμο.
..Ή μήπως δεν έχει συμβάλλει και τόσο;
Αυτή η υπερπροσπάθεια του ανθρώπου να ξεπεράσει το μέσο όρο ζωής, πολλές φορές και το θάνατο, μπορεί να γίνει αντιληπτή σε αμέτρητες κοσμικές θεωρίες, θρησκείες, και φιλοσοφικές αναζητήσεις, από τις πρώτες ιστορικές καταγραφές. Ξεκινάει από την απορία της γέννησης, και καταλήγει στην απόγνωση όταν ο ίδιος έρχεται αντιμέτωπος με το θάνατο. Ο νους δε λειτουργεί πια. Οι αισθήσεις ξεθωριάζουν, ακόμα και όταν η καρδιά συνεχίζει να χτυπάει. Είναι κι αυτό μια μορφή θανάτου.
Ζει με την πεποίθηση πως δεν θα πεθάνει ποτέ. Και πεθαίνει στη σκέψη πως θα πάψει κάποτε να ζει. "Αυτά συμβαίνουν μόνο στους άλλους,"
Ναι. Στην τηλεόραση. Στο ραδιόφωνο. Όχι, βέβαια, σ' εμάς. Εμείς είμαστε πιο έξυπνοι και θα προσέξουμε να μην πεθάνουμε.
Δεν μπορεί να υπάρξει πιο αλαζονικό ον απ' τον άνθρωπο.
Ένα μεγάλο ποσοστό του γένους του ζει εις βάρος της Φύσης. Δεν είναι, φυσικά, ούτε κατά διάνοια πιο δυνατός από αυτήν. Και το μυαλό του δεν είναι φτιαγμένο για να κατανοεί τα πάντα. Πάραυτα, εκείνος συνεχίζει να αγνοεί το μυστήριο που αφορά την ύπαρξή του, και δίχως να προσπαθεί να ευχαριστηθεί ό,τι ζει, τον τυφλώνει η απληστία της γνώσης. Θέλει να ξέρει. Όχι να μαθαίνει. Η μάθηση έχει να κάνει με τη ζωή. Ποτέ η λέξη 'ξερόλας' δεν είχε θετική σημασία. Όταν όμως χαρακτηρίζει κανείς τον εαυτό του μαθητευόμενο, αποδέχεται την αδυναμία του να φτάσει στο τέλμα της γνώσης, και έτσι τίθεται κατώτερος του δασκάλου του. Θα μπορέσει ο άνθρωπος να ξεπεράσει σε γνώση και αίσθηση ισορροπίας τη Φύση, την ίδια τη δύναμη που τον δημιούργησε;
Γιατί να υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στον κόσμο; Είναι φυσιολογικό αυτό..; Να ζεσταίνεται στο κρύο περιβάλλον, να δροσίζεται στο τροπικό κλίμα. Φάρμακα από δω, θεραπείες παραπέρα. Βότανα, σε πολύ μεγαλύτερες δόσεις. Περισσότερο απ' όσο μας προσφέρει η φύση. Κάνουμε κατάχρηση της ζωής μας, και προσπαθούμε να αποφύγουμε την τιμωρία . Είναι φυσιολογικά όλα αυτά που κάνουν τον άνθρωπο να ζει περισσότερο;
Μάλλον γι' αυτό μας ευχαριστούν πράγματα που μας φέρνουν λίγο πιο κοντά στο θάνατο.
Ψάξε στη ζωή αυτό για το οποίο θ' αξίζει να πεθάνεις.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου