"Εγώ, Αυτός, ο Άλλος"

   ΕΓΩ κρατάω στα χέρια μου την ίδια μου τη ζωή. Εγώ έχω επιλογή για τη συνέχεια, ή και το τέλος της. Και σ' αυτόν μπορώ να το κάνω. Όχι όμως. δεν θα το άντεχα. Ένας αυτός με έφερε στη ζωή. Εξ άλλου, σιγά μην πεθάνω κιόλας! Αυτά συμβαίνουν μόνο στους άλλους...

   ΑΥΤΟΣ ΦΤΑΙΕΙ. Αυτός, που είναι ο άνθρωπός μου, αυτός, ο λόγος για τον οποίον ανασαίνω, αφού ξυπνήσω. Αυτός που είναι πάντοτε τόσο καλοπροαίρετος και ευγενικός, αυτός που δεν λέει να σβήσει το φως του δωματίου του. όταν έχω αποκοιμηθεί. Αυτόν, αυτόν, αυτόν θα πάω να πληγώσω! Αυτόν που με περιμένει, άλλες φορές ανυπόμονα, και άλλες καρτερικά, με την απατηλή πεποίθηση πως θα παραδοθώ, πως θα μοιραστώ το 'για πάντα' μου μαζί του. Την αιώνια ζωούλα μου. Αυτόν θα επιλέξω να είναι ο οδηγός μου στο λαβύρινθο των παθών. Και όταν τον βρω, θα τον συγχωρήσω.


"Το μόνο που μπορείς να κάνεις για να βγεις από το λαβύρινθο των παθών, είναι να συγχωρείς."

   ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ το ίδιο θα έκανε: κύκλους μέχρι να βρει πώς το οχτάρι που διαγράφει το περπάτημά του, σε μια άλλη, σχετικά ελεύθερη μετάφραση να σχηματίζει (και να είναι) το άπειρο.
Ο άλλος δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει. Ήταν και είναι, παντού. πάντα και για πάντα. Είναι ο άλλος άνθρωπος. που δεν έχω γνωρίσει, που κάνει πράγματα με έναν άλλο τρόπο, άγνωστο σε μένα. Είναι ο άλλος, που θα του συμβεί ό,τι δε συμβαίνει σ' εμένα εδώ και τώρα. Είναι αυτός ο θάνατος, και είναι αυτή η ζωή. Είναι ένας άλλος άνθρωπος. Είναι εγώ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΑΥΤΟΣ Ο ΑΛΛΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ.