Η μνήμη...

...είναι τα απελπισμένα κλάματα που μοιράζεσαι
ένα βράδυ που είχες πολλά να πεις, και ίσως λίγο περισσότερα να πιεις...

   Είναι εκείνο το 'ΝΑΙ' που είχες πει χωρίς να το σκεφτείς πολύ, αλλά ήθελες (γαμώτο!) να πιστέψεις σε μια ολοκαίνουργια ιδέα. Ήθελες να ελπίζεις στη μετενσάρκωση της παλιάς.
 
   Είναι όλα τα 'ΝΑΙ' και όλα τα 'ΟΧΙ' που είπες φωναχτά, που είπες ψιθυριστά, που θυμάσαι ότι είπες, που σου λένε ότι είπες. Όλες οι καταφάσεις και οι αντιδράσεις που θυμάσαι, έστω λαθεμένα, ότι κυριάρχησαν για μια παλίρροια στο μυαλό σου.

   Γιατί τι είναι οι αναμνήσεις, αν όχι κύματα; 

Κύματα που σε σμιλεύουν, που χαϊδεύουν την προτομή της αλήθειας, της στιγμής εκείνης που έχει περάσει και έχει περαστεί. Το 'τώρα' που έγινε πριν, ή εκείνο το μακρινό 'μετά' που θα γινόταν τώρα.
 
Μα σε ποιο χρόνο να μιλήσω; Δε μου αρκεί κανείς απ' αυτούς που μας μάθαν στο σχολείο. Οι λέξεις θα είναι πάντα πολύ λίγες. Βιάζουν το μυαλό σου. Μείνε μακριά τους, όσο μπορείς. Και όσο μπορείς να θυμάσαι. 

Να ξέρεις, πάντως, πως εσύ το κατέστρεψες. Δεν είναι πια αυτό που ήταν, γιατί δεν ήταν ποτέ αυτό που είναι τώρα. Αυτό που θυμάσαι θα είναι πάντα κάτι καινούργιο. Ένα άλλο άγαλμα, δουλεμένο από διαφορετικά χέρια, με άλλο παρελθόν. Ξέχνα αυτά που ήξερες. Είσαι υποχρεωμένος. Αναγκασμένος από τη φύση σου να θυμάσαι νέα παρόντα, γιατί ακόμα και το παρελθόν στα χέρια σου είναι ήδη παρελθόν, και δε θα είναι ποτέ.
Βολέψου στη μοίρα σου λοιπόν.

Πάντα δικός σου,

ο ενηλικιωμένος εαυτός.