Once Upon a Full Moon...

Πολλές φορές, μια πληγή πονάει όταν επουλώνεται. Ο πόνος αυτός ενδέχεται να ποικίλλει. Πιο συνηθισμένος είναι αυτός που σε κάνει να αισθάνεσαι σαν να έπεσε ολόκληρη η πανσέληνος (καμιά φορά και παρέα με όλους τους υπόλοιπους δορυφόρους του ηλιακού μας συστήματος) πάνω στο τρυφερό και προβληματισμένο σου κεφάλι. Και συνειδητοποιείς, μες στην παραζάλη σου (ποιος ξέρει τι επίδραση έχουν στον καθένα τα μαγνητικά πεδία;) ότι δεν αιμορραγείς.
Τι παράξενο.
Τώρα χτύπησες ή θεραπεύτηκες;

Κυρίαρχα συμπτώματα: δερματική διέγερση, νυχτερινή όραση και μια λιγούρα για να μείνεις ακούνητος, αμίλητος και γελαστός.

Τα συμπτώματα αυτά έχουν συχνά παρερμηνευθεί ως επακόλουθα σημάδια κατάχρησης φαρμακευτικών ουσιών. Όποιος το έχει σκεφτεί, μάλλον δεν έχει ιδέα...

Αυτήν την ψυχή-τε-και-σώματι πάθηση μπορεί να τη διαγνώσει μονάχα ο ίδιος ο παθών. Κατά την συνειδητοποίηση είναι πιθανή η αίσθηση απώλειας μάζας (αυτό που νιώθεις ότι πετάς), και διάπραξης του μεγαλύτερου λάθους με τον πιο σωστό τρόπο, και αντιστρόφως. Σε άπειρη τροχιά, και τέτοια συχνότητα, μέχρι κάθε κύτταρό σου να μοιάζει κάπως έτσι:

Ποτέ δεν θα ξέρεις τι βρήκες, και τι έχασες, Ας πούμε ότι συνέβησαν και τα δύο. 
Η στιγμή αυτή είναι μοναδική, γιατί τη διάλεξες από χιλιάδες άλλες. Ακόμα περισσότερο, γνωρίζεις ότι σου αξίζει, γιατί ίσως να είναι από τις πιο ειλικρινείς στιγμές που θα αποτυπωθούν στο φιλμ της μνήμης σου, και αν δεν την ξεχάσεις... σημαίνει πως ήταν αληθινή. Αν το θυμάσαι τώρα, είναι αλήθεια.

Ας νικήσουμε τη λήθη, με λίγη αγάπη.

Happy Valentine's Day...