Fear, me.

Γιατί πληγώνουμε αυτούς που αγαπάμε;

Καλή ερώτηση. Και πολυχρησιμοποιημένη. Ένας λόγος παραπάνω να το υπεραναλύσουμε.

"Γιατί έτσι" είναι η πιο σωστή απάντηση. Γιατί; Επειδή από την αρχή ήταν λάθος η ερώτηση.

Μια ακόμα καλύτερη ερώτηση είναι αυτή: Τι φοβάσαι από τον εαυτό σου;

Φοβάμαι το κακό. Τη μαυρίλα. Τη μιζέρια και την απόγνωσή μου, φοβάμαι την κατάθλιψη, το θυμό, το ανεξέλεγκτο της συμπεριφοράς, τη λάθος τοποθέτηση της ύπαρξής μου στο χωροχρόνο. Τα φοβάμαι όσο τίποτα και δακρύζω στη σκέψη. Επίσης φοβάμαι το χλευασμό, την κοροϊδία, την απόρριψη. Και όσο περισσότερο τα σκέφτομαι όλα αυτά... τόσο τα πλησιάζω. Και όσο προσπαθώ να διώξω το φόβο, τόσο αυτός επιταχύνει προς το μέρος μου.

Ο μεγαλύτερός μου φόβος
είναι ο φόβος ο ίδιος.
Εκείνο το χέρι που γραπώνει το στέρνο μου όλο
και με σφίγγει χωρίς να 'χω άλλον αέρα.

Και τι να μείνει;
Μόνο η στάχτη απ' τα απελπισμένα τσιγάρα
και ο ασφυκτικός τους βήχας
ο ακουβάλητος.