"Πόσα έχω καταφέρει μέχρι τώρα"¨: Μια κριτική ζωής από τον εξάχρονο εαυτό μου.

Αν υπάρχει ένα πράγμα κοινό μέσα στο μυαλό όλων μας όταν ήμασταν παιδιά, αυτό είναι η ιδέα του πώς θα μεγαλώσουμε. Μαζί με τη σκέψη αυτή συνεπάγονται πολλά πράγματα, όπως το πόσα περισσότερα πράγματα θα ξέρουμε (και όχι πόσα πράγματα θα μπορούμε να κατανοήσουμε), πόσο ψηλότεροι θα γίνουμε (όχι πόσο θα θέλαμε να ψηλώσουμε), πόσο πιο πολλούς φίλους θα κερδίσουμε (όχι πόσους φίλους θα καταφέρουμε να κρατήσουμε), και τα χιλιάδες πράγματα που θα μας αφήνουν οι γονείς μας να κάνουμε (δίχως να σκεφτόμαστε πώς και πόσο θα μπορούμε να αφεθούμε, ή πόσα πράγματα θα αφήνουμε τους εαυτούς μας να κάνουν).

Η αλήθεια είναι πως τα σκεφτόμαστε όλα αρκετά απλοϊκά. Αλλά όπως θα εξηγήσω παρακάτω, καμιά φορά δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο.

Θυμάμαι τον εαυτό μου μικρή να μην έχει ιδέα σχετικά με τον τρόπο που θα ήθελε να μεγαλώσει. Θυμάμαι ένα μικρό κορίτσι που ήθελε να μεγαλώσει, αλλά λίγο, χωρίς να σκέφτεται να ωριμάσει ή να σοβαρευτεί. Το πρώτο της όνειρο ήταν να γίνει αστροναύτης, γιατί δε χωρούσε στο μυαλό της πώς μπορούσε κάποιος να μη θέλει να ταξιδέψει, έστω και μία φορά (;!), μέχρι το φεγγάρι. Εξ' άλλου, το πρώτο τραγούδι που τραγούδησε ποτέ, πριν καν μιλήσει, ήταν για το φεγγάρι (με δικούς της στίχους, φυσικά!) Έπειτα ονευρευόταν να γίνει ζωγράφος, και να μπορεί να κάνει έργα σαν αυτά του προ-παππού της, για τον οποίο είχε ακούσει τόσες, μα τόσες ιστορίες. Αργότερα ήθελε να γίνει κτηνίατρος και περιβαλλοντολόγος (με την άτυπη έννοια του επαγγέλματος), γιατί δάκρυζε στη σκέψη των τόσων ζώων που χρειάζονταν τη βοήθεια κάποιου που θα ήξερε να τ' αγαπάει, καθώς και στην ιδέα της τόσης καταπίεσης που κάποιοι άνθρωποι με τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους ρίχνουν στο στο ευρύτερο 'σπίτι' μας. Μετά αναγνώρισε την αγάπη που έτρεφε για το τραγούδι, και ονειρευόταν πως μια μέρα θα γινόταν μέλος ενός συγκροτήματος. Η τέχνη της υποκριτικής ήρθε στο γυμνάσιο, και στο τέλος του σχολείου οραματίστηκε να διδάσκει Αγγλικά.

Και κοντεύουμε εκεί όπου θέλω να καταλήξω: μέχρι εκεί που αμυδρά μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου, δηλαδή στα χρόνια του 'Πανεπιστημίου', δηλαδή τώρα, δεν ξέχασα στιγμή ούτ' ένα όνειρο απ' όλα αυτά. Για την ακρίβεια, τα πραγματοποίησα ΟΛΑ.

Μπορεί βέβαια να μην έγινα αστροναύτης, αλλά πήγα σε μέρη όπου το φεγγάρι λάμπει τόσο μεγαλόπρεπο, περήφανο και επιβλητικό, που αισθάνεσε ότι βρίσκεσαι μόλις βήματα μακριά του, και έχω διαβάσει ποιήματα που κατάφερναν να με βυθίζουν στους πιο απύθμενους και αφανείς κρατήρες του. Δεν θα αποκαλούσα τον εαυτό μου ζωγράφο, αλλά η ζωγραφική ήταν κάτι που δε σταμάτησα ποτέ να κάνω, είτε με λέξεις, είτε με εικόνες, είτε μόνο με το μυαλό. Ό,τι ζω το καταγράφω, με τον όποιο δυνατό τρόπο.
Επίσης, πρέπει να σας εκμυστηρευτώ πως ούτε κτηνίατρος έγινα. Αλλά ζω σε ένα σπίτι με τρία σκυλιά, και από το ίδιο σπίτι έχουν περάσει κατοικίδια από όλα σχεδόν τα στοιχεία της φύσης. Μα ούτε περιβαλλοντολόγος έγινα, αλλά έχω ασχοληθεί με την λεγόμενη "εικαστική ανακύκλωση", δηλαδή κατασκευές και εφαρμογές με την αξιοποίηση αντικειμένων που η συμβατική χρήση τους έχει τερματιστεί. Επίσης ανακυκλώνω όπως όλος ο υπόλοιπος περιβαλλοντολογικά αφυπνισμένος κόσμος. Με την ηθοποιία δεν ασχολήθηκα επαγγελματικά ποτέ, αλλά ασχολήθηκα κατά τη διάρκεια των μισών περίπου σχολικών χρόνων μου με το θέατρο και τον κινηματογράφο, με βαρύτητα αντίστοιχη με τα βασικά μαθήματα που διδάσκονται στο γυμνάσιο και στο λύκειο. Τώρα έχω αρκετή άνεση ώστε να γράφω, να παίζω και να σκηνοθετώ δικά μου έργα video-art.
Τέλος, κατάφερα να αποκτήσω άδεια διδασκαλίας αγγλικών σε φροντιστήρια, και έχω σαν στόχο τη διδασκαλία της γλώσσας μέσα από θεατρικό, μουσικό και εικαστικό παιχνίδι.

Παρ' ότι δεν καταφέρνουμε όλοι να μεγαλώσουμε τόσο ώστε να γεράσουμε, όλοι οσοι διαβάζετε αυτή τη στιγμή το κείμενό μου έχετε υπάρξει παιδιά, και έχετε κάνει όνειρα, και σας εύχομαι να μην τα ξεχάσετε ποτέ. Μπορεί τα δικά μου όνειρα να μην είναι μεγάλα και τρανά, αλλά μου θυμίζουν τη δύναμη που είχα ως παιδί να χαράζω υποσυνείδητα την πορεία μου στη ζωή, και έχω την εντύπωση πως ένα κομμάτι του παιδικού μου εαυτού τουλάχιστον εξακολουθεί να λέει στον 20+1 χρόνο εαυτό μου πως το να γερνάς είναι αναπόφευκτο, αλλά όχι το να μεγαλώνεις.