Το Παιχνίδι με τα Ζάρια / A game of dice

Υπάρχουν τόσα πολλά που θα ήθελα να πω.
Θέλω να πω στο Χρόνο να σταματήσει να τρέχει, τόσο άμετρα και άρυθμα, μήπως αφουγκραστεί κι εκείνος για λίγο μαζί μας το Χάος.

Θέλω να πω στο Χώρο να μην στενοχωριέται, γιατί στην πραγματικότητα ο χρόνος δεν τον μισεί, όπως νομίζει. Αν μπορέσει και αποκτήσει εμπιστοσύνη στο Χρόνο, η αγάπη θα φανεί στα Χρόνια που θα αποκτήσουν μαζί.
Θέλω να πω στην Αγάπη να εγκαταλείψει την εμμονή της με το Φόβο. Ο καλύτερός της φίλος, που πάντοτε της φαίνεται άγνωστος γιατί ποτέ δεν έχει υπομονή, είναι ο Χρόνος. 

Και είναι ο Χρόνος που μας ωριμάζει, που μας τρώει αλλά και μας προσφέρει στέγη από τον Πόνο, όταν έχουμε πράγματα να κάνουμε μαζί του. Και στον Πόνο θα έλεγα πως χρειάζεται στη Ζωή, γιατί είναι κι αυτός παιδί της, κι αυτή ένα έργο τέχνης που συνεχώς σμιλεύεται από τις Εμπειρίες, μα να προσέχει ο Πόνος και να μην το παρακάνει με τους Μικρούς Ανθρώπους, γιατί ίσως οδηγηθούν στην τρέλα.

Εξάλλου ο Χρόνος είναι μονάχα ένα παιδί που θέλει να παίξει. Και όσο περισσότερο ασχολείσαι μαζί του, τόσο σε ευγνωμονεί και σε επιβραβεύει. Και όσο προσπαθείς να τον σκοτώνεις, πληγώνεις εσένα...

Θα ήθελα λοιπόν να πω αυτά και άλλα τόσα, μα οι λέξεις σε λίγους θα μιλήσουν, και όχι τόσο δυνατά όσο το ίδιο το μυαλό. Ζητα ό,τι θες λοιπόν από τη Ζωή και τα παιδιά της, φτάνει οι προθέσεις σου να 'ναι αγνές και, όσο μπορείς, να παίζεις.

"Αιών παις εστί παίζων, πεσσεύων, παιδός η βασιληίη."

"Ο Χρόνος είναι ένα παιδί που παίζει ζάρια, δική του είναι η βασιλεία." 

                                                                                     ~ Ηράκλειτος

There are so many things I'd like to say.
First, I'd tell Time to stop running, in such an uneven and arrhythmical manner, and maybe she'll stop to listen to the Chaos, along with us. 

I'd tell Space how special Time thinks he is, and that if he trusts in Time a bit more, love will show and imprint onto the Years they'll have together.
I would tell love to quit her obsession with Fear. After all, her most loyal of friends, who always looks unfamiliar because of her lack of patience, is Time. And it's also Time that makes us mature, and it's Time that's eating us yet provides us with shelter from Pain as well, but only when we keep making plans with her. And Pain, oh, I'd say how meaningful he is to Life, since Pain is her child and Life is a work of art, which is constantly being sculpted by Experience, but also I'd warn him to be careful of the Little People, and not bewail them for too long, or they might force themselves to lose their little minds.

After all, Time is a child that wants to play. And the more you play along, the more she thanks and rewards you. And the more you try to kill her, the more you hurt yourself...

So these are the things I'd like to say and there are many more, but only to few do words really speak, and not quite as loud as the mind does. And please, do ask of Life and her Children what you will, only make sure to keep your intentions pure, and play, as childishly as you possibly can.

"Lifetime is a child at play, moving pieces in a game. Kingship belongs to the child."
                                                                                                                        ~ Heracletus