Η πολυτέλεια ενός καλού πρωινού.

"Το πρωί όλα θα είναι λίγο καλύτερα", σκέφτομαι πριν με πάρει ο ύπνος. Ή μάλλον, όχι ακριβώς τότε, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα κοιμηθείς. Τουλάχιστον ελπίζω στο άκουσμα αυτής της σκέψης, το μυαλό μου να καθησυχάζεται, και έτσι να με παίρνει κάθε φορά ο ύπνος.
Γιατί το πρωί που θα ξυπνήσω, δε θα υπάρχει τίποτα άλλο για μένα πέρα από αμέτρητες πιθανότητες. Δεν υπάρχει χρόνος εκείνη την ώρα. Δεν υπάρχει ώρα για εκείνο το χρόνο που το βλέμμα μου θα κοιτάει έξω απ' το παράθυρο και θα βλέπει την ίδια θέα, μα το μυαλό μου θα ξέρει πως δεν βρίσκομαι εκεί που στέκομαι, αλλά πολύ παραπέρα. Για την ακρίβεια, όπου με πάει η σκέψη μου.
Το πρωί, λοιπόν, για μένα είναι η πιο σημαντική ώρα της ημέρας.
Και πρωί δεν εννοώ πριν το μεσημέρι, για την ακρίβεια δεν εννοώ καν μια συγκεκριμένη ώρα, και σίγουρα ούτε κατά προσσέγγιση με την υπόσταση που εμείς έχουμε δώσει στην ώρα. Πρωί είναι η ώρα εκείνη που αρχίζεις να θυμάσαι τα όνειρά σου, και επειδή αυτό δεν είναι αρκετό, έχεις την ευκαιρία να διαλέξεις ποιο απ' όλα θες να ζήσεις μέσα στη μέρα σου.
Το πρωί είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια.