Αμνησικακία

Ξέρετε ποιο είναι το χειρότερο πράγμα για μένα; Ξεχνάω πράγματα.

Ξεχνάω τι έφαγα το πρωί, ξεχνάω να φάω το μεσημέρι, και μέχρι το βράδυ έχω ξεχάσει άλλα χίλια πραγματα που πρέπει να κάνω. Ξεχνώ ονόματα, ημερομηνίες, τι μέρα είναι, τι όνειρο είδα το βράδυ, τι όνειρο έχω για την επόμενη μέρα, ξεχνάω πολύ και δεν μου αρέσει. Μια φορά, είχα ξεχάσει το διαβατήριό μου μέσα στη βαλίτσα, λίγο πριν το τσεκ-ιν στο αεροδρόμιο. Μια άλλη φορά είχα αφήσει την κιθάρα μου μπροστά από ένα περίπτερο στη μέση της Λ. Συγγρού. Έχω ξεχάσει αμέτρητα γενέθλια και γιορτές, και ας μην ξεχασουμε τις φορές που έχω αφήσει οπουδήποτε το τηλέφωνό μου. Η ειρωνεία είναι ότι θυμάμαι αρκετά  πράγματα που έχω ξεχάσει. Αλλά το χειρότερο πράγμα που ξεχνάω δεν είναι τίποτα απ' όλα αυτά.

Το χειρότερο πράγμα που ξεχνάω κάθε στιγμή είναι να κοιτάω ψηλά. Περνώ, ίσως, ανεπίτρεπτα πολύ χρόνο κοιτώντας χαμηλά. Το πεζοδρόμιο, τα πόδια μου, τα σκουπίδια στο δρόμο, τις πινακίδες των αυτοκινήτων, τις αδέσποτες γάτες, τα εμπόδια, τις χαοτικές γωνίες και στροφές, τους χαωμένους πεζούς και τους βιαστικούς-θυμωμένους οδηγούς (σημ.: όταν πάρω εγω δίπλωμα, ελπίζω να μην καταταχθώ ποτέ σε αυτήν την κατηγορία αυτοκινητιστών...).

Πού ήθελα να καταλήξω; Α, ναι.

Το χειρότερο που αδυνατώ με κάθε τρόπο να θυμηθώ, είναι αυτό. Γιατί, παραδόξως, και ασχέτως αν το θυμάμαι εγώ, ο ουρανός είναι συνέχεια εκεί. Και τόσο εκεί είναι και ο ήλιος, τ' αστέρια, το φεγγάρι, τα σύννεφα, τα νεφελώματα, οι μαύρες τρύπες, οι (εν μέρει) γνωστοί και οι άγνωστοι πλανήτες, το άπειρο. Και είναι το χειρότερο, γιατί κάθε φορά που θυμάμαι να σηκώσω το κεφάλι μου, ξεχνάω  οτιδήποτε ασήμαντο με απασχολεί.

Γι' αυτό λίγο με νοιαζει που ξεχνάω πολύ.

Αρκεί να θυμάμαι μόνο αυτό το ένα πράγμα...