Ομοιοκαταληξίες

Φωνές που σε στοιχειώνουν

Σ’ υπαίθριο λημέρι

Χορεύουν χέρι χέρι

Και το μυαλό δαγκώνουν

------

Χορεύει στο σκοτάδι
Παρέα με τον Άδη

Μι’ ανάμνηση αθώα
H πρώτη και μητρώα

------

Το λακωνίζειν λησμονώ
Στο βάλσαμο μιας έξης
Πλατιάζω και μακρηγορώ
Στο βάσανο της σκέψης

------

Αν είσαι μούχλα των αφτιών
Ποτέ δε θα δακρύσω
Να μη στριγγλίσεις και κλαφτείς
Εγώ σαν σε δωρίσω

------

Αχτίδες μού ετρύπησαν
Τα βλέφαρα και ξύπνησα
Μα τί να πρωτοκάμω;
Ρουτίνα δώσε μου πνοή
Πάντα να ζω τη χθεσινή
Κι ό,τι αγαπώ να χάνω

------

Αγόρασα πεποίθηση
Πλαστή αυτοπεποίθηση
Μεμιάς θα την αλείψω

Σαν πίστεψα το γρίφο
Πως όλα θα ‘ναι ρόδινα
Και δάκρυ δεν κυλάει

Κάτω απ’ τη μάσκα του σοβά
Τα μάτια μου τ’ αληθινά
Κανείς δεν τα κοιτάει

------

Μια μικρή κουτσή αράχνη
Πάτησε ζάχαρη άχνη
Και με τέμπο τρεμουλιάζει
Στο σιρόπι σαν μουλιάζει

------

Τα άσπρα του μουστάκια
Τα έστριψε αργά
Κι ερούφηξε μια τζούρα
Της μέρας τη φτιαξιά

------

Τα βουρτσίζει, τα χτενίζει
Τα στιλπνά της τα μαλλιά
Άσπρα βότσαλα γυαλίζει
Και στη θάλασσα πετά

------

Σαν θρηνούσα τις μούσες που φύγαν
Ξαφνικά δυο μορφές ακουστήκαν
Μες στους θάμνους, στην έρημη γη
Δυο μισόλογ’ αφού ψιθυρίσαν
Και στο πλάι μου κοντοσταθήκαν
Μου τραγούδησαν όρκο σιωπής

------

Τα ‘παθα, τα ‘μαθα όλα νεράκι
Τρέχουν τα λάθη και είναι μεγάλη
Σα θάλασσα η θύμιση ημών και θεριεύει
Αν δύο φορές το ίδιο λάθος γυρέψεις

------

Στις όχθες του Αχέρωντα, γέροντας κλαίει
Με δάκρυ γλυκό μια φουρτούνα αποπνέει

Και σαν μια ψυχή στο νερό παραπαίει

Η μοίρα του βούλιαξε, αυτός επιπλέει