Γελώντας στην Ανταρκτική
Λένε πως στην Ανταρκτική, η αίσθηση που θα σε κρατήσει ζωντανό δεν είναι η όραση, αλλά η ακοή. Πόσο μακριά είμαι; Με ακούς; Τα βλέφαρά μου έχουν παγώσει και δε μπορώ να σε δω. Ακόμα κι αν μπορούσα να σκαρφαλώσω στην ομίχλη. Αν τραγουδήσω. θα μ' ακούσεις τότε; Θα ξεχωρίσεις το κάλεσμά μου απ' των πουλιών; Τι σημασία έχουν οι λέξεις με τέτοια ηχώ; Το στόμα μου πάγωσε και πρέπει να κρατήσω μέσα μου όση ζεστασιά μπορώ. Αν ήμουν θεός θα γελούσα. Γιατί δε γελάω πια; Όχι με παρέα. Όχι όταν είμαι μαζί σου. Μόνη μου. Έχω σταματήσει να βλέπω ταινίες, γιατί είναι πολύ σοβαρές και τις παίρνω στα σοβαρά. Μόνο παιδικά, και αυτά με σοβαρότητα. Δε γελάω όταν σκοντάφτω στο δρόμο για την κουζίνα, το πρωί. Για την ακρίβεια, δεν μου κάνει καμία εντύπωση. Εσύ όμως θα γελούσες. Κι εγώ θα γελούσα... πιο μετά. Ταινίες που έχουμε δει μαζί, τις ξαναβλέπω. Και ξαφνικά είσαι δίπλα μου. Ξέρω σε ποιες σκηνές θα γέλαγες, και σε ακούω. Αλλά αντί να γελάω φ...